در سال‌های اخیر و به‌ویژه پس از بحران جهانی کووید ۱۹، توجه سازمان‌ها به مدیریت منابع انسانی پایدار و ارتقای رفاه کارکنان افزایش یافته است. هدف این گزارش بررسی نقش مدیریت منابع انسانی پایدار در توسعه قابلیت‌های کارکنان و تحلیل اقدامات منابع انسانی مؤثر بر رفاه کارکنان است. مسئله اصلی این پژوهش آن است که سازمان‌ها چگونه می‌توانند در شرایط تغییرات سریع محیطی، همزمان به توسعه سرمایه انسانی و حفظ رفاه کارکنان توجه کنند. برای پاسخ این مسئله، دو مطالعه علمی مورد بررسی قرار گرفته است. مقاله نخست با رویکرد مفهومی، نقش قابلیت‌های کارکنان، ظرفیت جذب و قابلیت‌های پویا را در عملیاتی‌سازی مدیریت منابع انسانی پایدار در دوره پس از بحران تحلیل می‌کند. مقاله دوم نیز با استفاده از روش مرور نظام‌مند ادبیات و چارچوبPRISMA ، پژوهش‌های مرتبط با اقدامات منابع انسانی در حوزه رفاه کارکنان را بررسی می‌کند. نتایج نشان می‌دهد که سیاست‌ها و رویه‌های منابع انسانی مبتنی بر رفاه و توسعه قابلیت‌ها می‌توانند به افزایش رضایت شغلی، سلامت روان، تعهد سازمانی و عملکرد کارکنان منجر شوند. در مجموع، یافته‌ها بیانگر آن است که تلفیق مدیریت منابع انسانی پایدار با اقدامات رفاه‌محور می‌تواند به افزایش تاب‌آوری سازمانی و ایجاد ارزش بلندمدت برای سازمان‌ها در محیط‌های متغیر و رقابتی کمک کند.

مدیریت منابع انسانی پایدار رفاه کارکنان قابلیت‌های کارکنان ظرفیت جذب مرور نظام‌مند ادبیات