همایش آروین البرز ETSJR 2 1 2026 05 07 پایداری کوانتومی غیرآشوبی کرم‌چاله‌های لورنتزی پایداری کوانتومی غیرآشوبی کرم‌چاله‌های لورنتزی 33 57 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA ابوالفضل دانشجوی کارشناسی مهندسی برق، دانشکده مهندسی برق و علوم پایه، دانشگاه صنعتی اراک – ایران 2026 05 07 معمای دیرپای کرم‌چاله‌های گذرپذیر لورنتزی در نیاز آن‌ها به نقض موضعی شرط انرژی پوچ (NEC) ریشه دارد. هرچند نوسانات خلاء در نظریه میدان کوانتومی می‌توانند چنین نقض‌هایی را ایجاد کنند، قیدهای قدرتمند ناشی از نابرابری‌های انرژی کوانتومی (QEIs) در عمل، چشم‌انداز تحقق کرم‌چاله‌های با ابعاد ماکروسکوپیک را به چالشی عمیق تبدیل کرده است. در این مقاله، ما با اتخاذ یک رویکرد رادیکال، مرز بین هندسه و ماده کوانتومی را محو می‌کنیم. برای این کار، یک فرمالیسم یکپارچه فاز-فضا ارائه می‌دهیم که در آن، نوسانات متریک و میدان‌های کوانتومی نه به عنوان موجوداتی مجزا، بلکه به عنوان متغیرهای مزدوج بر روی یک منیفولد ساده‌تیک گسترده تعریف می‌شوند. این اتحاد، خودبه‌خود به یک دسته از معادلات عملگری غیرخطی و خودسازگار می‌انجامد که پس‌کنش کامل کوانتومی را به صورتی غیرآشوبی در خود جای می‌دهند. ما این معادلات را با توسل به یک طرح عددی سنگین متکی بر گسسته‌سازی تفاضل محدود روی شبکه‌های سازگارشونده و تقویت‌شده با الگوریتم‌های کاهش خطای کوانتومی حل کرده‌ایم. محاسبات ما به وضوح آشکار می‌سازد که حالت‌های فشرده‌شده همدوس، قادر به تولید یک شار انرژی منفی پایدار و خودنگهدار در ناحیه گلوگاه هستند. مقدار انتظاریِ محاسبه‌شده برای چگالی انرژی، در محدوده برای گلوگاه با شعاع قرار می‌گیرد. این شار برای پایدارسازی کرم‌چاله‌هایی با حداقل شعاع گلوگاه (در مقیاس میکروسکوپی) کافی است. این نتیجه، مستقیماً محدودیت‌های سختگیرانه ناشی از QEIهای مرتبه‌پایین را دور می‌زند و در عین حال، راه‌حلی انقلابی مبتنی بر «مهندسی حالت کوانتومی» برای معمای پایداری ارائه می‌دهد —راه‌حلی که مستقل از هرگونه ماده غریب کلاسیک است. معمای دیرپای کرم‌چاله‌های گذرپذیر لورنتزی در نیاز آن‌ها به نقض موضعی شرط انرژی پوچ (NEC) ریشه دارد. هرچند نوسانات خلاء در نظریه میدان کوانتومی می‌توانند چنین نقض‌هایی را ایجاد کنند، قیدهای قدرتمند ناشی از نابرابری‌های انرژی کوانتومی (QEIs) در عمل، چشم‌انداز تحقق کرم‌چاله‌های با ابعاد ماکروسکوپیک را به چالشی عمیق تبدیل کرده است. در این مقاله، ما با اتخاذ یک رویکرد رادیکال، مرز بین هندسه و ماده کوانتومی را محو می‌کنیم. برای این کار، یک فرمالیسم یکپارچه فاز-فضا ارائه می‌دهیم که در آن، نوسانات متریک و میدان‌های کوانتومی نه به عنوان موجوداتی مجزا، بلکه به عنوان متغیرهای مزدوج بر روی یک منیفولد ساده‌تیک گسترده تعریف می‌شوند. این اتحاد، خودبه‌خود به یک دسته از معادلات عملگری غیرخطی و خودسازگار می‌انجامد که پس‌کنش کامل کوانتومی را به صورتی غیرآشوبی در خود جای می‌دهند. ما این معادلات را با توسل به یک طرح عددی سنگین متکی بر گسسته‌سازی تفاضل محدود روی شبکه‌های سازگارشونده و تقویت‌شده با الگوریتم‌های کاهش خطای کوانتومی حل کرده‌ایم. محاسبات ما به وضوح آشکار می‌سازد که حالت‌های فشرده‌شده همدوس، قادر به تولید یک شار انرژی منفی پایدار و خودنگهدار در ناحیه گلوگاه هستند. مقدار انتظاریِ محاسبه‌شده برای چگالی انرژی، در محدوده برای گلوگاه با شعاع قرار می‌گیرد. این شار برای پایدارسازی کرم‌چاله‌هایی با حداقل شعاع گلوگاه (در مقیاس میکروسکوپی) کافی است. این نتیجه، مستقیماً محدودیت‌های سختگیرانه ناشی از QEIهای مرتبه‌پایین را دور می‌زند و در عین حال، راه‌حلی انقلابی مبتنی بر «مهندسی حالت کوانتومی» برای معمای پایداری ارائه می‌دهد —راه‌حلی که مستقل از هرگونه ماده غریب کلاسیک است. /downloadfilepdf/19658