تفاوت‌ها در سینماتیک راه رفتن و پارامترهای مکانی-زمانی در بین تیپ‌های شخصیتی مختلف پنج عامل بزرگ شخصیت تحت شرایط احساسی و تولید احساسات تحت تأثیر شخصیت در سیستم‌های گفتگو
دوره 2، شماره 2، 1405، صفحات 41 - 52
نویسندگان : سونا قهرمانی* 1، امید فنائی نیا 2، معصومه زارعی 3، محمد شفیعیان 4، محمد جواد عرب نژاد 5، فاطمه عباس نژاد 6
1 - لیسانس مدیریت صنعتی و فوق لیسانس مهندسی صنایع گرایش مدیریت مهندسی از دانشگاه صنعتی اصفهان
2 - لیسانس مدیریت صنعتی و فوق لیسانس مهندسی صنایع گرایش مدیریت مهندسی از دانشگاه صنعتی اصفهان
3 - لیسانس اقتصاد نظری وکارشناسی ارشد مهندسی صنایع گرایش مدیریت مهندسی دانشگاه صنعتی اصفهان
4 - لیسانس مهندسی مکانیک و فوق لیسانس مهندسی صنایع گرایش مدیریت مهندسی دانشگاه صنعتی اصفهان
5 - لیسانس مهندسی صنایع و فوق لیسانس مهندسی صنایع گرایش مدیریت مهندسی دانشگاه صنعتی اصفهان
6 - لیسانس مهندسی پلیمر گرایش صنایع پلیمر و فوق لیسانس مهندسی صنایع گرایش مدیریت مهندسی از دانشگاه صنعتی اصفهان
چکیده :
به منظور یکسان‌سازی مجموعه گزارشات و نیز فراهم آوردن امکان ترکیب و انتقال فایل کامپیوتری گزارشات تحقیق، لازم است که دانشجویان گزارش تحقیق خود را با طرحی یکسان و کاملاً هماهنگ تهیه و آماده نمایند. تحقیق حاضر با هدف تلفیق دو حوزه پژوهشی مرتبط با نقش شخصیت در تعامل هیجان و رفتار انجام شده است. مسئله اصلی، کمبود مطالعات یکپارچه‌ای است که همزمان به بررسی اثر شخصیت بر شاخص‌های عینی رفتاری (مانند راه رفتن) و مدل‌سازی محاسباتی هیجان در سیستم‌های تعاملی (مانند گفتگوگرها) بپردازد. اهمیت مسئله در کاربردهای گسترده از غربالگری سلامت روان مبتنی بر بیومارکرهای حرکتی تا طراحی عامل‌های هوشمند با هیجانات پایدار و شخصیت‌محور است. ساختار تحقیق شامل: (1) مرور سیستماتیک مطالعات شخصیت-هیجان-راه رفتن مبتنی بر ثبت حرکت سه‌بعدی، (2) مرور رویکردهای تولید هیجان متأثر از شخصیت در سیستم‌های گفتگوگر، (3) ارائه چارچوبی تلفیقی برای مدل‌سازی تعامل شخصیت و هیجان در سطوح کوتاه‌مدت (هیجان)، میان‌مدت (خلق) و بلندمدت (شخصیت) می‌باشد. دستاوردهای تحقیق نشان می‌دهد که شخصیت می‌تواند هم به عنوان عامل تعدیل‌کننده اثر هیجان بر پارامترهای عینی راه رفتن (مانند سرعت، پایداری و دامنه حرکتی مفاصل) و هم به عنوان وزن انتقال در مدل‌سازی تغییرات خلق جهت تولید هیجان‌های پایدار در سیستم‌های گفتگوگر عمل کند. نتایج تحقیق نشان می‌دهد که در حوزه اول، افراد با روان‌رنجوری بالا تحت هیجان خشم، کاهش معنادار سرعت راه رفتن و دامنه حرکتی مفصل زانو نشان می‌دهند در حوزه دوم، مدل‌سازی شخصیت به عنوان وزن انتقال خلق، عملکرد تولید هیجان را تا ۱۳ درصد در معیارF1کلان بهبود می‌بخشد. این یافته‌ها نه تنها شاخص‌های زیستی قابل اندازه‌گیری برای ارزیابی خطر سلامت روان فراهم می‌آورد، بلکه پایه‌ای تجربی برای شبیه‌سازی شخصیت‌محور در عامل‌های هوشمند ایجاد می‌کند.