در این پژوهش، با استفاده از حل تحلیلی معادلات انتقال آلودگی در محیط متخلخل، مهاجرت دو رادیونوکلئید (نیمه‌عمر ۳۰ سال) و (نیمه‌عمر 27/۵ سال) در یک محیط فرضی با تخلخل ۳۵٪ و هدایت هیدرولیکی شبیه‌سازی شد. نتایج نشان داد وجود یک ناحیه گسل با هدایت هیدرولیکی ۵ برابر محیط زمینه، سرعت مهاجرت را از ۲/۱ به ۶ متر در سال افزایش می‌دهد. تحلیل حساسیت بر روی سه پارامتر طراحی (عمق ۲۰-۱۰۰ متر، طول تونل ۱۰-۵۰ متر، نرخ تهویه 2/0-05/0 بر ثانیه) با روش تحلیل حساسیت پارامتریک انجام شد. مقادیر بهینه برای حداقل‌سازی غلظت در خروجی تونل عبارتند از: عمق ۵۰ متر، طول تونل ۳۰ متر و نرخ تهویه ۱۵/۰ بر ثانیه. این مقادیر غلظت را نسبت به حالت پایه ۷۵٪ کاهش می‌دهد. اعتبارسنجی با گزارش آژانس بین‌المللی انرژی اتمی [2] نشان داد که در غیاب ناپیوستگی‌های زمین‌شناسی، آلودگی در عمق محصور می‌ماند. محدودیت اصلی پژوهش ساده‌سازی هندسه به دو بعد و عدم لحاظ جذب سطحی است.

فضاهای زیرزمینی؛ مهاجرت رادیونوکلئید؛ ارزیابی ریسک زیست‌محیطی؛ محیط زمین‌شناسی ناهمگن؛ تأسیسات هسته‌ای