مدیریت سرمایه ملی و انرژی از مسیر صنعتیسازی؛ نقش فناوری LSF در تحول ساختوساز روستایی ایران
دوره 2، شماره 1، 1405، صفحات 109 - 128
1- کارشناس ارشد معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرمان، کرمان، ایران
چکیده :
بخش ساختمان در ایران سالانه بیش از ۴۰ درصد انرژی نهایی کشور را مصرف میکند و همزمان بخش قابل توجهی از سرمایه ملی را به دلیل تداوم روشهای سنتی ساختوساز به هدر میدهد. بنیاد مسکن انقلاب اسلامی بهعنوان بزرگترین مجری طرحهای مسکن روستایی، در سال ۱۴۰۲ بیش از ۲۳۰ هزار واحد مسکونی روستایی را احداث، مقاومسازی یا بازسازی کرده و در سال ۱۴۰۳ نیز اجرای ۳۵۰ هزار واحد دیگر را در برنامه دارد؛ اما بیش از ۹۵ درصد این واحدها همچنان با روشهای پرمصرف شناژ بنایی و اسکلت بتنی متعارف اجرا میشوند که مصرف بالای آب، انرژی، سیمان، آجر، زمان طولانی اجرا، ضعف لرزهای و عمر مفید پایین را به دنبال دارد.
فناوری سازههای سبک فولادی (LSF) بهعنوان یکی از کارآمدترین سیستمهای صنعتیسازی ساختمان، وزن سازه را تا ۶۰ درصد، زمان اجرا را تا ۷۰ درصد و مصرف انرژی دوره بهرهبرداری را ۳۵ تا ۴۵ درصد کاهش میدهد، مصرف آب در مرحله ساخت را تا ۷۸ درصد کم میکند، ضایعات مصالح را به کمتر از ۵ درصد میرساند و مقاومت لرزهای بسیار بالایی دارد.
این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و با تکیه بر آمار رسمی بنیاد مسکن انقلاب اسلامی (۱۴۰۱-۱۴۰۳)، گزارشهای مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی، سازمان بهرهوری انرژی ایران و مطالعات هزینه-فایده چندین پروژه آزمایشی LSF در استانهای مختلف کشور نشان میدهد که حتی در سناریوی محافظهکارانه تبدیل تنها ۳۰ درصد از پروژههای سالانه بنیاد مسکن به سیستم LSF، سالانه بیش از ۱٫۲ میلیارد لیتر آب، ۳۵۰ هزار تن سیمان و آجر، معادل ۱۲ میلیارد مترمکعب گاز طبیعی در طول عمر ساختمانها و بیش از ۲۰ هزار میلیارد تومان سرمایه ملی صرفهجویی خواهد شد. یافته ها بیانگر آن است که آغاز صنعتیسازی از پروژههای دولتی روستایی، کمهزینهترین، سریعترین و مؤثرترین راه برای مدیریت سرمایه و انرژی ملی و ارتقای ایمنی روستاها در برابر زلزله است.